Έρευνες
Τα μυστικά του drone της Λευκάδας
Έπλεε ακυβέρνητο και σχεδόν αόρατο στα ραντάρ, σαν θανάσιμη πλωτή απειλή για τα επιβατηγά πλοία και τον τουρισμό. Ανατρέποντας τις αρχικές εκτιμήσεις, το drone της Λευκάδας φέρεται να ταυτοποιείται ως το απόρρητο “Kozak Mamai”. Η νέα έρευνα του ant1news.gr αποκαλύπτει ότι είναι η πρώτη φορά που το ταχύτερο ναυτικό drone-καμικάζι στον πλανήτη καταλήγει άθικτο σε χέρια εκτός Ουκρανίας, δίνοντας στην Ελλάδα την ευκαιρία να μελετήσει και -γιατί όχι- να αντιγράψει την τεχνολογία του.
Άκουσε το άρθρο
Του Χάρη Καρανίκα
Στις 7 Μαΐου 2026, η σύγκρουση της Μαύρης Θάλασσας έφτασε μέχρι και το Ιόνιο Πέλαγος. Έλληνες ψαράδες ανακάλυψαν ένα μαύρο μη επανδρωμένο σκάφος κρυμμένο μέσα σε μια θαλάσσια σπηλιά στις ακτές της Λευκάδας. Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο ήταν ότι τη στιγμή της ανακάλυψης, ο κινητήρας του σκάφους βρισκόταν ακόμη σε λειτουργία και έφερε εκρηκτικά.
Το γεγονός ότι ένα τέτοιο σκάφος μάλλον είχε χάσει τη σύνδεση με τους χειριστές του, το μετατρέπει ουσιαστικά σε μια πλωτή απειλή μεγάλης ισχύος. Ο πρώτος και σημαντικότερος κίνδυνος που προέκυπτε από την παρουσία του αφορά την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας. Το Ιόνιο είναι μια από τις πλέον πολυσύχναστες περιοχές για τον θαλάσσιο τουρισμό, με εκατοντάδες ιστιοπλοϊκά, γιοτ και επιβατηγά πλοία να το διασχίζουν καθημερινά. Λόγω του σχεδίου της κατασκευής ένα τέτοιο drone είναι σχεδόν αόρατο στα ραντάρ. Μια τυχαία σύγκρουση, ειδικά κατά τη διάρκεια της νύχτας, θα μπορούσε να προκαλέσει έκρηξη, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Επιπλέον, η μορφολογία της Λευκάδας, με τις απόκρημνες ακτές και τις πολυάριθμες θαλάσσιες σπηλιές τεντείνουν ακόμα περισσότερο τους κινδύνους. Αν το σκάφος παρασύρονταν από τα ρεύματα κοντά σε παραλίες, όπως το Πόρτο Κατσίκι ή οι Εγκρεμνοί, ή μέσα σε σπήλαια που επισκέπτονται τουρίστες, η πιθανότητα δυστυχήματος πολλαπλασιάζεται.
Κι έπειτα, υπάρχει ο κίνδυνος περιβαλλοντικής και οικονομικής ζημιάς. Αν το drone χτυπούσε πλοίο -είτε επρόκειτο για στόχο του είτε από ατύχημα- κοντά στο ευαίσθητο παράκτιο οικοσύστημα θα προκαλούσε σοβαρή ρύπανση, ενώ σε συνδυασμό με την κατακόρυφη αύξηση της ανασφάλειας στο Ιόνιο θα πλήττονταν ανεπανόρθωτα το τουριστικό προϊόν της περιοχής.
Ακόμα και η επιχείρηση αδρανοποίησης του drone είχε αναμφίβολα υψηλό ρίσκο. Μετά τον εντοπισμό του, πυροτεχνουργοί απενεργοποίησαν τους πυροκροτητές, εξουδετέρωσαν τα εκρηκτικά και στη συνέχεια το σκάφος μεταφέρθηκε στις εγκαταστάσεις του Πολεμικού Ναυτικού στον Σκαραμαγκά, όπου μελετάται από εξειδικευμένα κλιμάκια.
Τις πρώτες ημέρες μετά τον εντοπισμό του, υπήρξαν μία σωστή και μία λανθασμένη εκτίμηση. Η σωστή ήταν ότι το drone είναι “ουκρανικής καταγωγής”. Όπως ανέφερε σε αρκετά αυστηρό τόνο ο υπουργός Άμυνας Νίκος Δένδιας στις 14 Μαϊου, κατά την επίσκεψή του στο Αγαθονήσι, “αναμένω ακόμη και θα αναμένω με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις εξηγήσεις τις οποίες δεσμεύτηκε ο Υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας να δώσει προς την Πατρίδα μας για το ζήτημα του drone το οποίο βρέθηκε στο Ιόνιο”. Ο κ. Δένδιας τόνισε ότι “το ζήτημα αυτό είναι εξαιρετικά σοβαρό. Το σκάφος αυτό ήταν σκάφος το οποίο είχε εκρηκτικά, έθεσε σε κίνδυνο την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας. Δεν θέλω να σκεφτώ τι θα σήμαινε η σύγκρουση επιβατηγού πλοίου ή οποιουδήποτε πλοίου με αυτό το drone. Κατά συνέπεια, η Ελλάδα αναμένει και δεν πρόκειται να διαφύγει της προσοχής της ότι της οφείλονται σαφείς εξηγήσεις”.
Επιπλέον, διαβεβαίωσε ότι το υπουργείο Εθνικής Άμυνας θα πράξει αυτό που πρέπει: “Θα διαβιβάσει το πόρισμα και τα ευρήματα προς το Λιμενικό Σώμα, το οποίο είναι το κατ’ εξοχήν και μόνο αρμόδιο για την αστυνόμευση των θαλασσών και το οποίο με τη σειρά του θα διαβιβάσει τον φάκελο στις ελληνικές εισαγγελικές αρχές για τα δέοντα”, είπε ο υπουργός.
Η λανθασμένη εκτίμηση για το drone, με τα μέχρι στιγμής δεδομένα, ήταν ότι επρόκειτο για μοντέλο Magura. Από τις 8 Μαϊου, την επομένη δηλαδή της ανεύρεσής του, ο Η.Ι. Sutton, ένας από τους πλέον αναγνωρισμένους διεθνώς ειδικούς σε θέματα ναυτικού πολέμου, είχε ταυτοποιήσει το drone της Λευκάδας ως ουκρανικής κατασκευής, τύπου Kozak Mamai. Ο Sutton, που αρθρογραφεί τακτικά σε έγκυρα εξειδικευμένα μέσα για αμυντικά συστήματα, όπως το Naval News, τις εκδόσεις του Ινστιτούτου Ναυτικών Ερευνών των ΗΠΑ, αλλά και της πλατφόρμας Covert Shores (www.hisutton.com) που έχει δημιουργήσει, θεωρείται αυθεντία όσον αφορά τα ουκρανικά ναυτικά drones: έχει δημιουργήσει τα πλέον ακριβή σχεδιαγράμματα που κατηγοριοποιούν τις “γενιές” τους, έχει αναλύσει φωτογραφίες και βίντεο για να “αποδομήσει” τον τρόπο λειτουργίας τους, και έχει μελετήσει ενδελεχώς τον τρόπο που αυτά τα σκάφη διεξάγουν επιχειρήσεις. Λόγω αυτής της εξειδίκευσης, όταν ένα άγνωστο ή τροποποιημένο drone εντοπίζεται οπουδήποτε στον κόσμο, τα αμυντικά μέσα ενημέρωσης, οι ερευνητές, ακόμη και στρατιωτικοί κύκλοι, ανατρέχουν στο αρχείο και τις αναλύσεις του Sutton για να το ταυτοποιήσουν και να κατανοήσουν τις δυνατότητές του.
“Πολλές από τις εικόνες που χρησιμοποιούνται σε διαδικτυακά μέσα αυτού του σκάφους έχουν τροποποιηθεί ή δημιουργηθεί από τεχνητή νοημοσύνη, συμπεριλαμβανομένων και ιστότοπων που θεωρούνταν αξιόπιστοι. Έχω φροντίσει να αναλύσω μόνο τις πραγματικές εικόνες (...) Σε σύγκριση με την προηγουμένως παρατηρούμενη έκδοση του Kozak Mamai, αυτό το δείγμα έχει χαμηλωμένο μπροστινό κατάστρωμα και αναδιαμορφωμένη υπερκατασκευή. Ωστόσο, ενώ πολλές άλλες λεπτομέρειες είναι επίσης διαφορετικές, είναι σαφώς το ίδιο υποκείμενο σκάφος”, ανέφερε ο Sutton σε ανάλυσή του για το drone της Λευκάδας.
Η ιστορία του Mamai διαφέρει ριζικά από εκείνη των υπόλοιπων ουκρανικών drones. Μετά την ρωσική εισβολή τον Φεβρουάριο του 2022, η Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας (SBU) ξεκίνησε την ανάπτυξη των δικών της θαλάσσιων drones καμικάζι. Σε αντίθεση με τα συμβατικά στρατιωτικά συστήματα, το Mamai αναπτύχθηκε και κατασκευάζεται αποκλειστικά από την ίδια την SBU, "in-house", χωρίς την εμπλοκή εξωτερικών αμυντικών εργολάβων. Ο επικεφαλής της SBU “απομόνωσε” το έργο από ιδιωτικές εταιρείες και εργολάβους για να διασφαλίσει ότι το πρότζεκτ θα παρέμενε άκρως απόρρητο.
Η κατασκευή των Mamai λαμβάνει χώρα εξ ολοκλήρου εντός της Ουκρανίας, σε μυστικές υπόγειες εγκαταστάσεις, και τα κατασκευαστικά του σχέδια παραμένουν κρυφά. Κάτι που έρχεται σε αντίθεση με το κατασκευαστικό μοντέλο των drones Magura, ανάμεσα στα οποία θεωρούνταν ότι ήταν και αυτό που βρέθηκε στην Λευκάδα. Η σειρά Magura σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε από ιδιωτικές εταιρείες start-ups σε συνεργασία με τη ουκρανική Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών (GUR). Αυτές οι start-ups συγχωνεύτηκαν σταδιακά για να ενοποιήσουν τις γραμμές παραγωγής τους και να προσελκύσουν δυτικά κεφάλαια. H “ομπρέλα” κάτω από την οποία ενώθηκαν είναι η UFORCE, μια ιδιωτική εταιρεία αμυντικής τεχνολογίας, ιδρυμένη από Ουκρανούς, με έδρα το Λονδίνο, η οποία μόλις τον Μάρτιο του 2026 βγήκε στο προσκήνιο. Εξασφαλίζοντας δυτική χρηματοδότηση, η UFORCE έγινε επίσημα ο πρώτος "μονόκερος" της ουκρανικής αμυντικής βιομηχανίας με αποτίμηση άνω του 1 δισ. δολαρίων.
Όσον αφορά το drone της Λευκάδας, η UFORCE ανέφερε στο ουκρανικό μέσω ενημέρωσης Militarnyi: “Ως ο μοναδικός κατασκευαστής μη επανδρωμένων συστημάτων κλάσης Magura, η UFORCE δηλώνει ότι το σκάφος που βρέθηκε κοντά στη Λευκάδα δεν είναι drone Magura».
Σε αντίθεση με το απόρρητο Mamai, τα χαρακτηριστικά των Magura δεν ήταν ποτέ αυστηρά κρυφά. Η κρατική επιχείρηση εξωτερικού εμπορίου της Ουκρανίας SpetsTechnoExport, είχε προωθήσει τα Magura V5 σε μεγάλες διεθνείς εκθέσεις αμυντικών συστημάτων, όπως στην IDEF στην Κωνσταντινούπολη τον Ιούλιο του 2023 και στην DSEI στο Λονδίνο τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Στα επίσημα φυλλάδια της SpetsTechnoExport που διανεμήθηκαν σε αυτές τις εκθέσεις και τα οποία έχει στη διάθεσή του το ant1news.gr, τα χαρακτηριστικά του Magura V5 αναγράφονταν με κάθε λεπτομέρεια: διαστάσεις 5,5 μέτρα μήκος, 1,5 μέτρα πλάτος, ύψος πάνω από την ίσαλο γραμμή, βύθισμα και ούτω καθεξής. Επίσης προβάλλονταν και οι επιχειρησιακές του δυνατότητες: ταχύτητα πλεύσης 42 κόμβους, εμβέλεια 450 ναυτικών μιλίων, ωφέλιμο φορτίο 320 κιλών και συνδεσιμότητα μέσω δορυφορικού δικτύου.
Εκτός από τις παρουσιάσεις στις εκθέσεις, τα Magura είχαν πέσει και στα χέρια ξένων δυνάμεων. Ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2022, ένα πρώιμο πρωτότυπο είχε ξεβραστεί στις ακτές της Σεβαστούπολης, ενώ τον Νοέμβριο του 2023 ένα πλήρως άθικτο Magura V5 φέρεται να βρέθηκε προσαραγμένο στις βραχώδεις δυτικές ακτές της Κριμαίας. Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2025, ένα ακόμη Magura V5, το οποίο έφερε ενεργή πολεμική κεφαλή 300 κιλών, βρέθηκε να πλέει ακυβέρνητο ανοιχτά του λιμανιού Yoroz στην Τουρκία.
Με αυτά τα δεδομένα, πέρα από τους τεράστιους κινδύνους που εγκυμονούσε η παρουσία του, η ανακάλυψη του Mamai στη Λευκάδα αποτελεί μια “πρωτιά”. Σε αντίθεση με τα Magura που επανειλημμένα εξώκειλαν, μέχρι το περιστατικό της Ελλάδας δεν υπήρχε ούτε μία επιβεβαιωμένη περίπτωση όπου ένα σκάφος Mamai είχε πέσει άθικτο στα χέρια οιουδήποτε ξένου κράτους, συμπεριλαμβανομένης και της Ρωσίας.
Ο λόγος γι' αυτό οφείλεται στον ίδιο τον πυρήνα του επιχειρησιακού του σχεδιασμού. Το Mamai δεν είναι σκάφος αναγνώρισης ούτε είναι φτιαγμένο για να επιστρέφει στη βάση του· λειτουργεί αυστηρά ως μια υψηλής ταχύτητας "τορπίλη-καμικάζι". Σε περίπτωση επιτυχίας, το σκάφος αυτοκαταστρέφεται μαζί με τον στόχο του, ενώ σε περίπτωση αναχαίτισης από ρωσικά
ελικόπτερα ή ναυτικά πυρά, καταστρέφεται ολοσχερώς χωρίς να αφήνει αξιοποιήσιμα συντρίμμια. Συνεπώς, το να βρεθεί ένα τέτοιο σύστημα ακέραιο, με τον εξοπλισμό του ανέπαφο, σε ελληνικά ύδατα, καθιστά τη "σύλληψη" της Λευκάδας στρατιωτικά πολύτιμη.
Τεχνολογικά και επιχειρησιακά, το Mamai φαίνεται ότι διαφέρει σημαντικά από τα υπόλοιπα ουκρανικά USV. Σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν διαρρεύσει, αποτελεί το ταχύτερο πολεμικό drone θαλάσσης, ικανό να επιταχύνει έως και τα 110 χλμ/ώρα (περίπου 60 κόμβους, σε σύγκριση με τους 40 του Magura), χάρη στον εξαιρετικά υδροδυναμικό, "planing" σχεδιασμό του κύτους του. Αυτή η ταχύτητα του επιτρέπει να “προσπερνά” τα παράκτια αμυντικά συστήματα. Επιπλέον, διαθέτει μεγάλη ισχύ πυρός, καθώς είναι κατασκευασμένο για να φέρει εκρηκτικό φορτίο έως και 450 κιλών, ξεπερνώντας κατά πολύ τα 320 κιλά του Magura. Βέβαια, τα ακριβή χαρακτηριστικά του drone της Λευκάδας μένει να επιβεβαιωθούν από τις αναλύσεις στον Σκαραμαγκά, καθώς, όπως ανέφερε και ο H.I. Sutton, το συγκεκριμένο έχει κάποιες διαφορές σε σχέση με την προηγούμενη έκδοση Mamai που έχει αναλύσει.
Το επιχειρησιακό “ύφος” του Mamai είναι επίσης διαφορετικό: λειτουργεί ως "sniper", ως ελεύθερος σκοπευτής. Δεν αναπτύσσεται σε σμήνη όπως τα Magura, αλλά εξαπολύεται είτε ως ένας μοναχικός καμικάζι, είτε για να δώσει το τελειωτικό χτύπημα όταν έχουν προηγηθεί επιθέσεις από άλλα drones.
Για την Ελλάδα, από αμιγώς στρατιωτική σκοπιά η εύρεση του σκάφους στη Λευκάδα και η μελέτη του συνιστούν "χρυσή ευκαιρία": δίνεται η μοναδική δυνατότητα στους ειδικούς να προβούν σε αντίστροφη μηχανική και να αντιγράψουν το Mamai ή να ενσωματώσουν την τεχνολογία του σε άλλα πρότζεκτ.
Ένα από τα ερωτήματα που καλούνται να απαντήσουν οι ειδικοί που αναλύουν τα ηλεκτρονικά ίχνη του drone της Λευκάδας έχει να κάνει με τους χειριστές του, πού βρίσκονταν και από πού εξαπολύθηκε. Από πληροφορίες που περιήλθαν σε γνώση του ant1news.gr, οι χειριστές των drones τύπου Mamai λειτουργούν υπό αυστηρό καθεστώς μυστικότητας και ανήκουν στην 13η Κύρια Διεύθυνση του Τμήματος Στρατιωτικής Αντικατασκοπείας της SBU. Τα μέλη της φέρεται να περνούν από εξονυχιστικούς ελέγχους και διαθέτουν εξειδικευμένες γνώσεις στις κρυπτογραφημένες επικοινωνίες, ενώ οι επιχειρήσεις τους δεν διεξάγονται από παραδοσιακές ναυτικές βάσεις, αλλά από κινητά κέντρα ελέγχου, συχνά μέσα σε βαν. Από την άλλη πλευρά, τα Magura τα χειρίζεται μονάδα η οποία υπάγεται στις Στρατιωτικές Υπηρεσίες Πληροφοριών, την γνωστή GUR, που ανάμεσα σε άλλα συλλέγει πληροφορίες για τον ρωσικό σκιώδη στόλο και η οποία αποτελεί διαφορετική υπηρεσία από την SBU.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2025 ουκρανικά drones χτύπησαν το πετρελαιοφόρο Qendil, το οποίο φέρεται να αποτελεί μέρος του λεγόμενου ρωσικού σκιώδους στόλου. Η SBU, η οποία χειρίζεται τα drones τύπου Mamai και Sea Baby, έδωσε στη δημοσιότητα ένα βίντεο που αποδεικνύει ότι αυτοί πραγματοποίησαν την επιχείρηση. Αυτό που έκανε την επίθεση στο Qendil ιδιαίτερα σημαντική ήταν ότι συνέβη σε διεθνή ύδατα μεταξύ της Μάλτας και της Ελλάδας. Ήταν η πρώτη στρατιωτική επιχείρηση που αναγνωρίστηκε επισήμως από την Ουκρανία στη Μεσόγειο. Η SBU δεν αποκάλυψε από πού εξαπολύθηκαν τα drones που χτύπησαν το Qendil.
Στις 3 Μαρτίου 2026 πραγματοποιήθηκε η δεύτερη ουκρανική επίθεση στη Μεσόγειο, στο Arctic Metagaz που μετέφερε 60.000 τόνους υγροποιημένου φυσικού αερίου από τη Ρωσία. Κράτη μέλη της ΕΕ και περιβαλλοντικές οργανώσεις διαμαρτυρήθηκαν έντονα για την πιθανή περιβαλλοντική καταστροφή που θα μπορούσε να προκαλέσει η βύθισή του, ενώ η Μόσχα κατηγόρησε την Ουκρανία για την καταστροφή του, ισχυριζόμενη ότι το πλοίο δέχθηκε επίθεση από τη Λιβύη με θαλάσσιο drone. Το Κίεβο δεν επιβεβαίωσε ούτε διέψευσε την ευθύνη για την επίθεση. Ωστόσο, πλάνα του ακυβέρνητου πλοίου με μια τρύπα στο κύτος του δείχνουν ότι πιθανώς να χτυπήθηκε από μη επανδρωμένο σκάφος.
Στις 2 Απριλίου, το γαλλικό ραδιόφωνο RFI ανέφερε ότι η Ουκρανία διατηρεί θέσεις εκτόξευσης drones στην παράκτια περιοχή της Ζαουίγια στη δυτική Λιβύη από τον περασμένο Νοέμβριο και ότι περισσότεροι από 200 Ουκρανοί στρατιωτικοί βρίσκονται στη Ζαουίγια και τη Μισράτα, όπου “μοιράζονται” μια βάση με δυνάμεις από δυτικές χώρες που υποστηρίζουν τον πρωθυπουργό Αμπντούλ Χαμίντ Ντμπεϊμπά. Η κυβέρνησή του ελέγχει τα δυτικά της χώρας, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας Τρίπολης, ενώ οι αντάρτες υπό την ηγεσία του Στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ, με ρωσική υποστήριξη, ελέγχουν τις ανατολικές περιοχές. Επιπλέον, το RFI υποστήριξε ότι το drone που έπληξε το Arctic Metagaz ήταν ένα Magura - που χειρίζεται η GUR.
Δεδομένου ότι η SBU έχει παραδεχθεί από τον περασμένο Δεκέμβριο ότι συμμετείχε σε επιχειρήσεις στη Μεσόγειο με το βίντεο που έδωσε στη δημοσιότητα για το Qendil, εάν οι πληροφορίες του RFI είναι σωστές, τότε και η GUR ενδέχεται να έχει προσωπικό στη Λιβύη.
Σημειώνεται ότι από τον Αύγουστο του 2023, όταν πραγματοποιήθηκαν στη Μαύρη Θάλασσα τα δύο πρώτα επιτυχημένα χτυπήματα με Mamai που θεμελίωσαν την αποτελεσματικότητά του, δημιουργήθηκε και η 385η Ταξιαρχία Ναυτικών Drones, η οποία αποτελείται από στελέχη τόσο της SBU όσο και της GUR. Το ότι από τη Λιβύη φέρεται να έχουν πραγματοποιηθεί επιθέσεις και από τις δύο ουκρανικές υπηρεσίες που χειρίζονται drone ενδεχομένως να υποδηλώνει την παρουσία μελών της εν λόγω ταξιαρχίας εκεί.
Ένα ακόμα σενάριο που έχει δει το φως της δημοσιότητας είναι το drone της Λευκάδας να μην ξεκίνησε από τις ακτές της Λιβύης αλλά να βρέθηκε στην περιοχή μέσω εμπορικού πλοίου που το μετέφερε κρυφά και το καθέλκυσε στα νερά της Μεσογείου, ενώ οι χειριστές διατηρούσαν τον έλεγχο μέσω δορυφορικού δικτύου.
Το πώς τώρα βρέθηκε το drone μέσα σε σπηλιά με ανοικτή μηχανή, υπάρχουν επίσης σενάρια: απώλεια της δορυφορικής σύνδεσης με το κέντρο ελέγχου, βλάβη στο λογισμικό πλοήγησης ή ακόμα και στοχευμένες παρεμβολές από τα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου κάποιου πλοίου που προσέγγισε. Όταν τα θαλάσσια drones χάνουν την επαφή με τους χειριστές τους, είναι προγραμματισμένα να μπαίνουν σε κατάσταση αναμονής και να ρίχνουν τις στροφές του κινητήρα ώστε να εξοικονομήσουν καύσιμα περιμένοντας να επανέλθει το σήμα. Όντας “τυφλό” και χωρίς ενεργή καθοδήγηση, ρεύματα πιθανώς το παρέσυραν προς τις δυτικές ακτές της Λευκάδας, όπου παγιδεύθηκε σε σπηλιά.
Ωστόσο, η παρουσία του drone και μόνο, αν μη τι άλλο προκαλεί ερωτήματα και για τις δραστηριότητες του ρωσικού σκιώδους στόλου στην ευρύτερη περιοχή. Η μοναδική έκθεση που κάνει συγκεκριμένη αναφορά για το Ιόνιο, δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 2025 από την κορυφαία βρετανική εταιρεία ναυτιλιακών κινδύνων και πληροφοριών, Ambrey, με τίτλο "INSIGHT: RUSSIA, TANKERS AND SANCTIONS". Η Ambrey πραγματοποίησε μια συγκριτική μελέτη σε ένα μεγάλο δείγμα δεξαμενόπλοιων και τα συμπεράσματά της είναι αποκαλυπτικά όσον αφορά το κλείσιμο του σήματος AIS (Σύστημα Αυτόματης Αναγνώρισης) για την απόκρυψη των ιχνών τους.
Όπως αναφέρει η έκθεση: "Η Ambrey εντόπισε σημαντικές διακοπές και/ή παρεμβολές στο σύστημα AIS στο Ιόνιο Πέλαγος και στον Κόλπο της Λακωνίας σε σκάφη του σκιώδους στόλου. Σχεδόν όλα αυτά τα δεξαμενόπλοια που μελετήθηκαν παρουσίασαν έλλειψη στιγμάτων AIS σε αυτές τις περιοχές”. Εύρημα που παραπέμπει στο ότι το Ιόνιο δεν χρησιμοποιούνταν εκείνη την περίοδο απλώς ως πέρασμα, αλλά ως μια “σκοτεινή ζώνη” όπου τα πλοία σβήνουν τα συστήματα εντοπισμού τους.
Η κατάληξη αυτής της ιστορίας θα μπορούσε να είναι τραγική εξαιτίας της ίδιας της “ανατομίας” του Mamai. Ο μηχανισμός πυροδότησης του συγκεκριμένου drone δεν βασίζεται αποκλειστικά σε απομακρυσμένες εντολές. Στην πλώρη του υπάρχουν τρεις πυροκροτητές επαφής, οι οποίοι προεξέχουν και είναι σχεδιασμένοι για να πυροδοτούν τα εκρηκτικά με την πρόσκρουση τους σε επιφάνεια. Όταν το σκάφος εντοπίστηκε από τους ψαράδες στη Λευκάδα, ο κινητήρας του ήταν σε λειτουργία. Η διαδικασία προσέγγισης και ρυμούλκησης του σκάφους υπό αυτές τις συνθήκες ενείχε μεγάλο κίνδυνο, καθώς μια απρόβλεπτη σύγκρουση θα μπορούσε να ενεργοποιήσει τους πυροκροτητές στο μπροστινό μέρος. Και όπως είπε και ένας από τους αλιείς που το βρήκαν, το σκάφος χτύπησε μία φορά λίγο σε μώλο και μετά τους ξέφυγε και κατευθυνόταν προς άλλο μώλο όπου βρίσκονταν ιστιοπλοϊκά, αλλά κατάφεραν να το σταματήσουν.
