ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
Ο ηρωικός θάνατος ενός Μακεδονομάχου
Ο Κωνσταντίνος Γαρέφης μία ηρωική μορφή του Μακεδονικού πολέμου.
Άκουσε το άρθρο
Ο Κωνσταντίνος Γαρέφης, υπήρξε μια αγνή, αλλά ηρωική μορφή του Μακεδονικού Αγώνα. Τραυματίστηκε βαριά σε μάχη….και «έφυγε», μόνο όταν βεβαιώθηκε πως τα Ελληνικά όπλα «είχαν τιμηθεί στο πεδίο!».
Είδε το φως του Ήλιου, το 1874 στις Μηλιές Πηλίου. Είχε καταγωγή από παλιά και ιστορική φαμίλια Σουλιώτικη – με προσφορά μεγάλη στους Αγώνες του Γένους – Σούλι, Κλεφτουριά, 1821, Θεσσαλία κ.
Πολλοί από του προγόνους του, «πέθαναν» με το όπλο στο χέρι – οπότε μοιραίο ήταν, κι ο ίδιος να «φτιαχτεί» από ίδια πάστα και να γαλουχηθεί με Αρχές και Αξίες για τα ιδανικά του τόπου και του λαού .
Μακεδονομάχος
Δεν άντεχε τον «ξένο ζυγό» ο Κωνσταντίνος Γαρέφης. Υπηρέτησε ως Έφεδρος στο ΠΝ και κατόπιν πήρε μέρος στον Ατυχή Πόλεμο του 1897. Ανήκε στο Αντάρτικο Σώμα του οπλαρχηγού Στάθη Καραβαγγέλη – κι από το Πήλιο βρέθηκαν στην Ανατολική Μακεδονία, πραγματοποιώντας χτυπήματα, κατά των Οθωμανών και των Βουλγάρων.
Μετά από κάποιες επιτυχημένες δολιοφθορές, η ομάδα, άρχισε να έχει απώλειες -- και σταδιακά, τα περισσότερα μέλη της σκοτώθηκαν, ανάμεσά τους και ο Καραβαγγέλης, με τους στενούς του συνεργάτες.
Ο Γαρέφης, μαζί με λίγους ακόμη έφυγαν για το Πήλιο, το τόπο τους, ο ΄ίδιος συμμετείχε στε μάχες στην Θεσσαλία, Πόλεμος του `97.
Λίγο καιρό μετά, έφυγε για μια καλύτερη τύχη στην Αίγυπτο. Θα επιστρέψει αρχές του 1905, μόνο και μόνο για να πάρει μέρος στον Μακεδονικό Αγώνα. Θα ενταχθεί στο Σώμα του καπετάν Ακρίτα (Κων/νου Μαζαράκη-Αινιάν) – καταλαμβάνοντας θέση υπαρχηγού.
Άνοιξη του 1905, το Σώμα, μαζί με αυτά των Σπυρομήλιου και Μωραίτ (Μπούας και Κόδρος) - θα αποβιβαστούν στην Πιερία και στη συνέχεια θα βρεθούν στις περιοχές των Γιαννιτσών και του Βερμίου.
Και οπλαρχηγός
Όταν θα αποκαλυφθεί η συμμετοχή Μαζαράκη σε ένοπλο Σώμα, η κατάσταση θα πάρει άλλη τροπή και πλέον ο Γαρέφης, θα αναλάβει επικεφαλής, καθώς ο ‘Ακρίτας’ θα αναγκαστεί να επιστρέψει στην Ελλάδα.
Το καλοκαίρι του 1905, το Σώμα του θα χτυπήσει ισχυρή Ομάδα Τούρκων, και θα εξολόθρευση, Βούλγαρους υλοτόμους, που στην ουσία ήταν Κομιτατζήδες και δρούσαν και ως κατάσκοποι. Τις επόμενες εβδομάδες, θα «στοχοποιήσει» Βούλγαρους πράκτορες, αλλά και Ρουμάνους ‘μυστικούς», που στόχευαν στους βλαχόφωνους πληθυσμούς της Μακεδονίας.
Το Φθινόπωρο η δράση του, «θα προκαλέσει» τη συμμετοχή περίπου 30 εθελοντών στο Σώμα του, με καταγωγή από τα χωριά του Πηλίου.
Χριστούγεννα θα κάνει στο τόπο του, όπου θα τιμηθεί από τους Πηλιορείτες, ενώ θα συναντηθεί και με τον Διάδοχο Κωνσταντίνο.
Άνοιξη του 1906 θα επιστρέψει στην Μακεδονία, με πρόσθετους εθελοντές - και θα κινηθεί στις περιοχές της Αλμωπίας και της Αριδαίας. Εκεί θα βάλει τέλος στη δράση των Κομιτατζήδων Ντάνεφ, Ποπώφ και Ιβανώφ. Μάλιστα ο ίδιος όπως και το πρωτοπαλίκαρό του Καρατάσος, θα χαθούν από το όπλο του Γαρέφη. Η Μάχη δόθηκε σ` ένα τσελιγκάτο στο Τσερνέσοβο. Ο αγνός μακεδονομάχος θα τραυματίσει σοβαρά. Δεν θα εγκαταλείψει το πεδίο όμως , πριν βεβαιωθεί πως το αποτέλεσμά της ήταν νικηφόρο για τα Ελληνικά όπλα.
Οι άνδρες του θα τον μεταφέρουν για φροντίδα στο τσελιγκάτο Γιαννακούλια, στενού συνεργάτη των Μακεδονομάχων. Εκεί θα παλέψει για λίγες ημέρες, αλλά τελικά θα υποκύψει στα τραύματά του (23 – 8 00 1906).
Ο θάνατός του θα σκορπίσει θλίψη στους ντόπιους καθώς και στην Ελλάδα, αφού τα κατορθώματά του ήδη είχαν γίνει γνωστά. Θα ταφεί στο χωριό Γκραδένσνιστα στη περιοχή των Σκοπίων. Το χωριό Τσερνέσοβο σήμερα φέρει το όνομά του Γαρέφειον Πέλλας.
Ανδριάντες του όπως και δρόμοι με το όνομά του, υπάρχουν σε πολλές πόλεις της Μακεδονίας.
