ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
02/08/1993 - Η "κατάκτηση" του Ολύμπου
Ο κυνηγός και οι Ελβετοί που πρώτοι πάτησαν την κορυφή του Βουνού των Θεών. Γράφει ο Γιάννης Αρβανίτης.
Άκουσε το άρθρο
Ο Χρήστος Κάκαλος, ήταν από το Λιτόχωρο Πιερίας. Γεννήθηκε γύρω στο 1880 κι από μικρός λάτρευε το κυνήγι. Ειδικότης του έγινε το κυνήγι αγριοκάτσικων, που τότε… αφθονούσαν στην περιοχή.
Που τον έχανες που τον έβρισκες, ο νεαρός Χρήστος, όχι μόνο τριγυρνούσε στο βουνό αναζητώντας τη λεία του, αλλά σταδιακά, άρχισε να δουλεύει και ως οδηγός για άλλους κυνηγούς (ομάδες), που πήγαιναν στην περιοχή για κυνήγι αγριοκάτσικων.
Από ιστορίες που ο ίδιος έλεγε σε φίλους και συγχωριανούς του, είχε φτάσει πολύ ψηλά στο βουνό, είτε μόνος του, είτε μαζί με κάποιους άλλους που είχαν το ίδιο χόμπι, το κυνήγι. Μάλλον δεν μπορούσε να φανταστεί, πως θα ερχόταν κάποια στιγμή, που θα γινόταν πρώτος αυτός, που θα πατούσε την ψηλότερη κορυφή στον Όλυμπο, τον Μύτικα.
Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, ο Άγιος Διονύσιος, τον 16ο αιώνα, περιηγήθηκε επί μακρόν στην ευρύτερη περιοχή και φέρεται να ανέβαινε ψηλά στο βουνό για απομόνωση και προσευχή. Δεν υπάρχουν όμως στοιχεία για ανάβασή του στην κορυφή. Λάτρης του βουνού ήταν και ο Σουλτάνος Μεχμέτ Δ` που του άρεσε να κυνηγά στην περιοχή με την κουστωδία του, άρα μάλλον δύσκολο να έφτασε ….ψηλά!
Γάλλοι στρατιωτικοί, στα τέλη του 18ου αιώνα, επιχείρησαν χωρίς επιτυχία να κατακτήσουν... τα ψηλά του βουνού!
Αυτό που δεν είναι γνωστό για το τι έκαναν, αφορά τους θρυλικούς λήσταρχους του 19-20ου αιώνα, Λιόλιο, Γιαγκουλα, Μπαμπάνη, οι οποίοι κρύβονταν στις σπηλιές του βουνού - καταδιωκόμενοι από τα αποσπάσματα τούρκων και Χωροφυλακής.
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΚΟΡΥΦΗ
Το 1913 επισκέφτηκαν την περιοχή δύο Ελβετοί, ο Φρεντ Μπουοσονά και ο Ντανιέλ Μποβί. Πολύ γνωστός φωτογράφος ο πρώτος, λάτρης της Ελλάδας με πολλά ταξίδια και χιλιάδες «καρέ», ποιητής και ζωγράφος ο δεύτερος, πατέρας του Ελληνιστή μουσικολόγου Σ.Μ. Μποβί.
Λάτρευαν κάθε τι Ελληνικό και το μικρόβιο να ανεβούν στο βουνό των Θεών, είχε φωλιάσει για τα καλά μέσα τους.
Ψάχνοντας για οδηγό – συνοδό, γνώρισαν το Χρήστο Κάκαλο, το κυνηγό. Αυτοί οι τρεις αποφάσισαν να κινηθούν... ελπίζοντας να γράψουν ιστορία! Ντάλα καλοκαίρι ηεξινησαν στις 29 Ιουλίου 1913. Διανυκτέρευσαν στην Μονή Διονυσίου στην θέση Στρούγκα. Την επομένη ανεβήκαν στην κορυφή προφήτης Ηλίας, πιο γνωστή ως «Θρόνος του Δία». Την ίδια ημέρα, κατέκτησαν και την «Μαύρη Κορυφή».
Στη θέση Πριόνια, καθηλώθηκαν από ξαφνική χιονοθύελλα. Βρέθηκαν σε μια κορυφή άγνωστη που ο Κάκαλος ονόμασε «Κορυφή της Νίκης», θέλοντας να τιμήσει τις νίκες του Ελληνικού Στρατού στη Βόρειο Ελλάδα στους Βαλκανικούς Πολέμους.
Εκεί τοποθέτησαν επιμελώς ένα χαρτί μέσα σε μπουκάλι, γράφοντας για το κατόρθωμά τους -- αφού πίστεψαν πως αυτή ήταν η πιο ψηλή κορυφή στο βουνό.
Το μπουκάλι με το σημείωμα, βρέθηκαν από άλλη αποστολή 14 χρόνια μετά (1927) -- και φυλάσσονται στα Γραφεία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ορειβασίας Αναρρίχησης.
Το πρωί θα έπαιρναν το δρόμο της επιστροφής. Όμως καθαρίζοντας ο καιρός, διαπίστωσαν πως υπήρχε κι άλλη πιο ψηλή κορυφή. Εκεί ανεβήκαν στις 10:25 της 2ας Αυγούστου του 1913. Ο Κάκαλος ήταν αυτός που πρώτος πάτησε στα 2.918 μέτρα. Ακολούθησαν οι δύο Ελβετοί συνοδοιπόροι του. Η κορυφή ονομάστηκε Μύτικας.
Αργότερα, στη κορυφή ανέβηκαν κι άλλες ορειβατικές ομάδες, Κωνσταντάκος μόνος του (1920), Αποστολοπούλου και Νεμίδη (1920) οι πρώτες γυναίκες με οδηγό τον Κάκαλο, Ντοριέ – Ιωαννίδης – Νάτσης (καταχείμωνο του 1931), Πετροχείλου (χειμώνα του 1953).
Ο Χ. Κάκαλος, συνέχισε να κυνηγά, αλλά και να «οδηγεί αναρριχητές» προς το Μύτικα. Ανέβηκε στην κορυφή πολλές ακόμη φορές, χωρίς ποτέ να βαρεθεί.
Τελευταία φορά το έκανε το 1972 σε ηλικία 92+ ετών. Πέθανε το 1976 στο Λιτόχωρο. Σήμερα στο βουνό (οροπέδιο Μουσσών) λειτουργεί καταφύγιο που φέρει το όνομά του.
Ακολουθήστε το antenna.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις!