ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
Ο IRA "τερματίζει" τον ένοπλο αγώνα
Από την ένοπλη δράση και τα τρομοκρατικά χτυπήματα, στην «θαρραλέα και αξιόπιστη» απόφαση για ειρήνη!
Άκουσε το άρθρο
Η απόφαση από την ηγεσία του IRA, ήταν λίγο πολύ αναμενόμενη! Το μεσημέρι της 28ης Ιουλίου του 2005, η οργάνωση ανακοίνωσε πως δόθηκε εντολή σε όλα τα μέλη του, να «δεσμεύσουν τα όπλα τους», προσπαθώντας παράλληλα, να προωθήσουν τους στόχους τους, αποκλειστικά με ειρηνικά μέσα!
Ακολούθησε κατάπαυση του πυρός, αφοπλισμός υπό διεθνή εποπτεία - «πολιτικοποίηση» της οργάνωσης – αλλά χωρίς «προσκόλληση» της Βορείου Ιρλανδίας, στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας, ούτε και ίση μεταχείριση προτεσταντών και καθολικών!
Ειρήνευση πάντως υπήρξε!
ΣΤΟ ΜΑΚΡΙΝΟ 1919
Τον Ιανουάριο εκείνης της χρονιάς ιδρύθηκε ο ΙRA/ΙΡΑ (Irish Republican Army) -- ως διάδοχη κατάσταση της οργάνωσης ΙΡΛΑΝΔΟΙ ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ, που ήδη μετρούσε μερικά χρόνια δράσης. Οι ιδρυτές μιλούσαν από τη πρώτη στιγμή, για δράση χωρίς κομματική επικάλυψη και επιρροή!
Κάποιες βομβιστικές επιθέσεις ήταν τα πρώτα χτυπήματα, μέχρι την 21η/11/1920, όταν αντάρτες του -- εκτέλεσαν 14 Βρετανούς μυστικούς αστυνομικούς και Ιρλανδούς συνεργάτες τους στο Δουβλίνο. Την επομένη, Βρετανικές Δυνάμεις Ασφαλείας, εκτέλεσαν 32 άτομα, σε αγώνα ποδοσφαίρου και σε Φυλακές -- πράξη που έμεινε στην ιστορία, ως ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ (BLOODY SUNDAY).
Tα όσα ακολούθησαν, δεν έφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα στην Ιρλανδική πλευρά -- κι ειδικά στα μέλη και στους υποστηρικτές του ΙΡΑ. Η Βρετανική πλευρά προχώρησε σε κάποιες μεταρρυθμίσεις, αλλά και σε διάσπαση στις τάξεις των Ιρλανδών …. σε εμφύλιες συγκρούσεις -- και με την Ιρλανδία να παραμένει πάντα διαιρεμένη!
Τα επόμενα χρόνια η οργάνωση μπήκε στο στόχαστρο πολλών εξαιτίας της ένοπλης δράσης της, πολλά εκ των οποίων έγιναν σε Αγγλικό έδαφος! Μέλλος του ΙΡΑ που συλλαμβάνονταν, παρέμενε στη Φυλακή, επί μακρόν, χωρίς Δίκη. Η εξαετία του Β `Παγκοσμίου Πολέμου, μετρίασε τα πάθη, αλλά αμέσως μετά η ένταση επανήλθε. Αρχές του `49, η Ιρλανδία, έγινε ανεξάρτητη Δημοκρατία, εκτός όμως από το Β.Α τμήμα του νησιού (Βόρειος Ιρλανδία) -- που θα παρέμενε προσκολλημένο στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Η περιοχής μπήκε στο μάτι των ανταρτών του ΙΡΑ, με σκληρά χτυπήματα, αλλά και χωρίς στήριξη από τον ντόπιο πληθυσμό.
Ο IRA ΓΙΓΑΝΤΩΝΕΤΑΙ
Το `69 σημαδεύτηκε από σκληρές διαδηλώσεις καθολικών στο Ώλστερ, για θέματα πολιτικοοικονομικής φύσεως -- με Την οργάνωση να στηρίζει δυναμικά, κάτι που έφερε «διαχωρισμό θέσεων» και εσωτερικέ διαμάχες. Άλλοι ζητούσαν ένοπλη δράση και άλλοι, πιο μετριοπαθή στάση! Οι υποστηρικτές της πρώτης υπερίσχυσαν και τα επόμενα χρόνια, τα Βρετανικά νησιά, συγκλονίστηκαν από σειρά τρομοκρατικών χτυπημάτων.
Δεκάδες Βρετανοί στρατιωτικοί και «υπηρεσιακοί παράγοντες» σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν, σε μια προσπάθεια η κοινή γνώμη να «μάθει», πως στην πολύπαθη Ιρλανδία…..κάτι έπρεπε να αλλάξει.
20-7-1981: Βομβιστική επίθεση στο Hyde Park του Λονδίνου με 3 νεκρούς έφιππους στρατιωτικούς και 23 τραυματίες – ενώ από παρόμοιο χτύπημα σε άλλο σημείο έχασαν τη ζωή τους, 6 μέλη της Στρατιωτικής Φιλαρμονικής. 12ος/1981: Από βόμβα σε παμπ στη Βόρειο Ιρλανδία, σκοτώθηκαν 11 Βρετανοί στρατιωτικοί.
Ακολούθησε η βομβιστική επίθεση σε ξενοδοχείο στο Μπράϊτον, όπου διέμενα μέλη του Συντηρητικού Κόμματος, μεταξύ αυτών και η Πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ – με 5 νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Η «Σιδηρά Κυρία» έδωσε την εντολή…. «κανένα έλεος με τον IRA».
ΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ ΠΕΙΝΑΣ
Το 1972 δύο μέλη του ΙΡΑ, κρατούμενοι σε Φυλακές, πέθανα μετά από πολυήμερης απεργία πείνας, με βασικά αιτήματα τις πολιτικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις στην Ιρλανδία.
Η κατάσταση «θα ξέφευγε τελείως» το Φθινόπωρο του `80 – όταν 7 μέλη του ΙΡΑ, όλοι κρατούμενοι, ξεκίνησαν απεργία πείνας με αιτήματα – το δικαίωμα να μην φορούν στολές της φυλακής, να μην συμμετέχουν σε εργασίες στις φυλακές, να μπορούν να έχουν διάφορες δράσεις όπως, εκπαιδευτικές και μορφωτικές ενέργειες, να υπάρχει συχνό επισκεπτήριο, καθώς και άλλα θέματα που περισσότερο σχετίζονταν, με τα δικαιώματά τους ως κρατούμενοι.
Μετά από απεργία 7,5 εβδομάδων ένας από τους απεργούς έπεσε σε κώμα και οι υπόλοιποι σταμάτησαν. Η στάση της Βρετανικής Κυβέρνησης ήταν άτεγκτη… με την Θάτσερ, να λέει, πως «οι εγκληματίες είναι πάντα εγκληματίες» - αρνούμενη να προχωρήσει σε «μεταρρυθμίσεις!
Οι απεργοί ξεκίνησαν και πάλι αγώνα και στις 5/5/81 ο Μπόμπι Σαντς, ήδη μέλος του Βρετανικού Κοινοβουλίου, πέθανε μετά από απεργία πείνας 66 ημερών. Το Μπέλφαστ «κάηκε» και στη κηδεία του έδωσαν το παρόν 100.000 άτομα. Σταδιακά θα φύγουν από τη ζωή ακόμη 9 απεργοί - οι 8 μέλη του ΙΡΑ, με τη Κυβέρνηση Θάτσερ να αρνείται κάθε διάλογο.
Κι όμως μέσα σε αυτό το κλίμα, πρόσωπα όπως οι Τζέρι Άνταμς και Μάρτιν ΜακΓκίνες, επιχείρησαν να πολιτικοποιήσουν τον αγώνα ώστε να υπάρξει πιο πρόσφορο έδαφος για αλλαγές. Τα επόμενα χρόνια οι αντάρτες του ΙΡΑ, έκαναν πλήθος χτυπημάτων στα Βρετανικά νησιά. Να σημειωθεί πως η οργάνωση κατηγορείται για 3.637 δολοφονίας, πλήθος ληστειών, παραχάραξη τεραστίων ποσοτήτων χαρτονομισμάτων, λαθρεμπορία κάθε είδους και συνεργασία με εγκληματικές οργανώσεις από τη Βρετανία και την Ανατολική Ευρώπη.
«ΚΑΤΩ ΤΑ ΟΠΛΑ»
Στη δεκαετία του `90, οι εσωτερικές έριδες στην οργάνωση, άλλαξαν τα πράγματα. Οι πιο μετριοπαθείς φωνές άρχισαν να γίνονται πιο δυνατές – και οι απόψεις για συνέχιση του αντάρτικου υποχωρούσαν σταδιακά.
Ο IRA ανακοίνωνε κατά διαστήματα «παύση του πυρός», σε ένδειξη καλής θέλησης, ενώ και από την Κυβέρνηση της Βρετανίας, υπήρχαν πιο….. «ευήκοα ώτα»! Το 1998, αποφασίστηκε να σχηματιστεί νέα Κυβέρνηση στην Βόρειο Ιρλανδία, με την ισότιμη συμμετοχή κομμάτων στηριζόμενων από προτεστάντες και καθολικούς. Παράλληλα ανακοινώθηκε πως η οργάνωση θα προχωρούσε σε σημαντικό βαθμό στον αφοπλισμό της.
Η αποκάλυψη πως παραμονές Χριστουγέννων του 2004, αντάρτες του ΙΡΑ, λήστεψαν τράπεζα στο Μπέλφαστ – ενώ εκτέλεσαν γνωστό καθολικό ακτιβιστή (Μακ Κάρντυ) --- επιβεβαίωναν την άποψη πως η οργάνωση, λίγο έλλειψε να μετατραπεί σε κλασική εγκληματική οργάνωση.
Ο δρόμος για την ειρήνη είχε στρωθεί. Στις 28-7-2005, ο ΙΡΛΑΝΔΙΚΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ, ανακοίνωσε τον τερματισμό κάθε ένοπλης δράσης – και προσπάθεια για να επιτύχει τους στόχους του, μέσω πολιτικών μέσων και με διάλογο. 20 χρόνια τώρα στα Βρετανικά νησιά, δεν έχει παρατηρηθεί κάποια ουσιαστική παραβίαση αυτής της απόφασης!!
Ακολουθήστε το antenna.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις!